Κρίκετ Ιστορία της Τοξοβολίας Φαέθων Επικοινωνία
Αρχική Σελίδα ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΗΣ
ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ
Ανακοινώσεις - Νέα
Αποτελέσματα
Φωτογραφίες
Ιστοσελίδες
Χρήσιμα Αρχεία
22/07/2008 Η ιστορία της τοξοβολίας και η απαρχή αυτής είναι ουσιαστικά ένα ταξίδι στο χρόνο, ένα ταξίδι στην ιστορία και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, καθώς τα πρώτα σημάδια αυτής χάνονται στα βάθη του χρόνου.
Το τόξο και τα βέλη
χρησιμοποιήθηκαν αρχικά ως μέσω επιβίωσης, στο κυνήγι και στην άμυνα ενάντια σε κάθε κίνδυνο και στη συνέχεια ως όπλο στους πολέμους, αλλά και ως μέσω άθλησης, διασκέδασης και δεξιοτεχνίας. Όλες αυτές οι μορφές τοξοβολίας συνυπήρχαν μέσα στην ιστορία του τόξου και συνυπάρχουν ακόμα και σήμερα. Επίσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου κάτι εντελώς φυσιολογικό αφού πρόκειται για εκφάνσεις της προσωπικότητάς του.

Σε αυτό το σημείο και πριν προχωρήσουμε θα πρέπει να διευκρινίσουμε ορισμένους όρους.
1.
Τα μέχρι στιγμής γνωστά ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα επιτρέπουν τη διαίρεση της Παλαιολιθικής εποχής, στην Ελλάδα, σε Πρώιμη (750.000-200.000 χρόνια), Μέση (200.000-35.000 χρόνια) και Ύστερη Παλαιολιθική (35.000-12.000 χρόνια πριν από σήμερα). Η Νεολιθική εποχή στον ελλαδικό-αιγαιακό χώρο καλύπτει σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα το χρονικό διάστημα 6800-3200 π.Χ. και χωρίζεται στις εξής υποπεριόδους: α) ακεραμική (6800-6500 π.Χ.), β) Αρχαιότερη Νεολιθική (6500-5800 π.Χ.), γ) Μέση Νεολιθική (5800-5300 π.Χ.), δ) Νεότερη Νεολιθική (5300-4500 π.χ.) και Τελική Νεολιθική (4500-3200 π.χ.). Η εποχή του Χαλκού διαρκεί περίπου δύο χιλιετίες (3300/3100-1100/1000 π.Χ.) και διαιρείται σε τρεις περιόδους: την Πρώιμη (3300-2000 π.Χ.), την Μέση (2000-1600 π.Χ.) και την Ύστερη (1600-1100 π.Χ.). Λόγω των έντονα διαφοροποιητικών στοιχείων που χαρακτηρίζουν τον ελλαδικό, το νησιωτικό και τον μινωικό πολιτισμό αυτής της εποχής, η διάκριση της κάθε περιόδου αφορά καθέναν από αυτούς τους πολιτισμούς· έτσι έχουμε Πρωτοελλαδική, Πρωτοκυκλαδική, Πρωτομινωική εποχή κλπ.
   Στις προαναφερθείσες διαιρέσεις θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι στην Ελλάδα οι ανθρωπολογικές έρευνες, αν όχι ανύπαρκτες, βρίσκονται σε εμβρυϊκό στάδιο και ότι οι πρώιμες εποχές, παλαιολιθική και μεσολιθική περίοδοι, είναι σχεδόν άγνωστες, καθώς σε λίγες μόνο θέσεις έχουν γίνει συστηματικές ανασκαφές μέχρι τώρα, ενώ οι περισσότερες θέσεις έχουν εντοπιστεί με επιφανειακές έρευνες ή και από τυχαίες συμπτώσεις, αποδίδοντας μεμονωμένα ευρήματα.
2.  M

   Οι πρώτες ενδείξεις για την αρχή της τοξοβολίας εμφανίζονται στην Έλλάδα και στην Αργεντινή. Στην Αργεντινή με την ανακάλυψη το 1915 από τον Carlos Ameghino στο Miramar μίας λίθινης αιχμής βέλους ή αιχμής δόρατος σφηνωμένης στο μηριαίο οστό ενός Toxodon ηλικίας 2-3 εκατομυρίων ετών. Και στην Ελλάδα Βραχογραφίες ...


Θέση Κλειδί. Βραχοσκεπή σε ύψος 30μ. πάνω από την κοίτη του Βοιδομάτη, λίθινα εργαλεία από γκριζόμαυρ πυριτόλιθο (14000-12000πχ), πλήθως οστέινων και λίθινων τέχνεργων
Τα αντιπροσωπευτικότερα εργαλεία ήταν αιχμές βελών και δοράτων, φολίδες, ξέστρα, οπείς, λεπίδες και μικρολεπίδες.
Η εργαλειοτεχνία επεκτείνεται την περίοδο αυτή με τη χρήση οργανικών υλικών, όπως οστού και ελαφοκέρατου. Αιχμές βελών, βελόνες, οπείς και σπάτουλες προστίθενται στον εργαλειακό εξοπλισμό των κυνηγών της περιόδου.
Μποΐλα
Για το κυνήγι και την επεξεργασία της τροφής (εκδορά και τεμαχισμός) χρησιμοποιούνταν κατά κανόνα λίθινα, αλλά και οστέινα ή κεράτινα εργαλεία. Όπως χαρακτη-ριστικά αναφέρει ο Treuil, «η λιθοτεχνία έχει συχνά χαρακτηριστεί ως άτυπη, μόνο επειδή δεν έχει ακόμη μελετηθεί αρκετά και δεν ταξινομείται εύκολα στα τυπολογικά συστήματα που ισχύουν στη δυτική Ευρώπη» (Treuil κ.ά., 1996, 126). Υλικά κατάλληλα για την κατασκευή των λίθινων εργαλείων ήταν ο πυριτόλιθος και ο χαλαζίας, που προέρχονταν συνήθως από τη ζώνη δράσης των παλαιολιθικών κυνηγών. Ενδείξεις για διακίνηση πρώτων υλών σε μεγάλες αποστάσεις έχουμε από την κοιλάδα του Bοϊδομάτη. Η πηγή του σκληρού πυριτόλιθου, που προτιμήθηκε από τον εύθραυστο πυριτόλιθο της περιοχής, εντοπίστηκε πέρα από την κοιλάδα. Η λατόμηση αυτής της πρώτης ύλης, θα πρέπει να συνδυαζόταν με τις μεγάλης εμβέλειας κυνηγετικές δραστηριότητες των παλαιολιθικών κυνηγών. Τέλος, κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική, τεκμηριώνεται για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο η κατασκευή σκευών από ξύλο και πηλό (Θεόπετρα).



Archaeologists typically call what regular people call arrowheads "projectile points," not because it sounds more academic (but doesn't it sound nice?), but because stone, wood, bone, antler, copper, and other raw material types were used to put sharp points on the ends of all kinds of projectiles, not just arrows. The purpose of projectile points has always been both hunting and warfare, but the technology has varied a great deal over the ages.
But not all arrowheads are equal; and not all sharpened stone points are arrowheads.

Archaeologists use the general term 'projectile point' to refer to any object affixed to a pole or stick of some kind, which has been fashioned for use as a weapon, out of stone, metal, bone, or other material. One of the oldest tools of our sad race, the projectile point was (and is) primarily used to hunt animals for food; but was also used to fend off enemies of one sort or another.

Projectile points are identified to culture and time period on the basis of their characteristics. Shapes and thicknesses changed over time for reasons probably related to function and technology, as well as style within a particular group, but for whatever reason, generations of archaeologists are very happy they were made this way. Studies of different sizes and shapes of points are called point typologies.

In general, the larger, finely made points are the oldest points, and are called spear points, used as the working ends of spears. The middle sized, fairly thick points are called dart points; these are in between arrows and spear points, and they were used with an atlatl. Tiny points are the most recent, used at the ends of arrows shot with bows.

Arrowheads, objects fixed to the end of a shaft and shot with a bow, are only a fairly small subset of what archaeologists call projectile points. A projectile point is a broad category of triangular pointed tools made of stone, shell, metal, or glass and used throughout prehistory and the world over to hunt game and practice warfare. A projectile point has a pointed end and some kind of worked element called the haft, which allowed attaching the point to a wood or ivory shaft.

There are three broad categories of point-assisted hunting tools, including spear, dart or atlatl, and bow and arrow. Each hunting type requires a point tip that meets a specific physical shape, thickness and weight; arrowheads are the very smallest of the point types.

In addition, microscopic research into edge damage (called 'usewear analysis') has shown that some of the stone tools that look like projectile points may have been hafted cutting tools, rather than for propelling into animals.

In some cultures and time periods, special projectile points were clearly not created for a working use at all. These can be elaborately worked such as the so-called eccentrics, or created for placement in a burial.

Archaeologists build a point typology based on the size and shape of projectile points--from spear points to true arrowheads. A typology allows you to date a point based on comparing it to other points found in a region.